سوابق تاریخی باقی مانده از تمدن کهن ایران زمین نشانه از علاقه وافر مردم این سرزمین به درخت و درختکاری دارد به طوری که پادشاهان کهن ایرانی در لوحه های تاریخی و به جا مانده نشان عظمت ادشاهی خود را در آباد کردن روستاها و کاشت درختان زیاد می دانستند و حتی در معماری قصرهای خود وجود نقشینه های درختان را نشان عظمت و برکت تاج و تخت خود می پنداشتند. این مساله تا بدان حد جذاب و مورد توجه بود که کوروش کبیر جذاب ترین تفریح خود را قدم زدن در باغ شخصی خود (پردیس کوروش) و رسیدگی به درختان آن می دانست و این باغ چنان شگفت انگیز بود که شهرت آن در سراسر پادشاهی بزرگ هخامنشی پیچیده بود و حتی گمان هایی مبنی بر اینکه کلمه paradis از نام همین باغ برگرفته شده باشد هنوز مطرح است.

بررسی مراسم رسمی درختکاری نشان می دهد دیرینه مراسم رسمی درختکاری و غرس نهال به زمان هخامنشیان برمی گردد که کوروش بزرگ و درباریان در مراسمی خاص و در کنار اعضا خانواده به کاشت و غرس نهال در باغهای سلطنتی می پرداختند و حتی نام خود را بر درختان کاشته شده می نهادند.

در سنتی دیگر ایرانیان باستان در هنگام متولد شدن فرزندان خود طبق مراسمی مذهبی با حضور کودک به کاشت درختی به نام کودک می پرداختند. از نکات جالب دیگر اینکه اعتقاد بر این بود که کاشت گونه های مختلف درختان باعث تقویت ویژگی گوناگون در غرس کننده آن می گردید به عنوان مثال کاشت درخت گردو باعث تقویت حس شجاعت در غرس کننده آن می گشت. (عزیزی ـ ۱۳۸۱)

همچنین ایرانیان معتقد بودند که درختان کهنسال مقدس می باشند و درختان انسانهای خوبی هستند که پس از مرگ به درخت تبدیل شده اند تا زندگی جاویدان یابند.نزد ایرانیان درخت سمبل طراوت ـ آرامش و زیبایی بود آنها آنقدر درخت و طبیعت را دوست می داشتند که حتی دیوارهای منازل خود را طبق مراسمی خاص به تصاویری از درختان و طبیعت منقوش می نمودند (گابریل ۱۹۷۰) به عقیده ایرانیان قطع درخت کاری نادرست بود و هرکس درخت کهنسال و یا مثمری را قطع می کرد در همان سال یکی از خویشاوندان نزدیک خود را از دست می داد.(یخکشی ۱۳۵۴).

اما نکات جالب در تاریخ بشر اینکه ایرانیان اولین حافظان رسمی جنگل و منابع طبیعی در طول تاریخ بودند. طبق اسناد تاریخی موجود مورخان یونانی در کتب خود ثبت کرده اند که هنگامی که خشایار شاه در مسیر لشکر کشی به یونان بود در مسیر خود در گذر از رشته کوههای آناتولی به جنگلی زیبا و شگفت انگیز رسید دیدن آن جنگل آنچنان خشایار شاه را به وجد آورد که به مدت یک هفته در آن جنگل به استراحت و تفریح پرداخت و با مشاهده تخریب قسمتی از آن جنگل توسط ساکنان محلی یک پاسگاه نگهبانی در کنار جاده احداث نمود و گروهی از سربازان را از لشکر منتزع و صرفا به کار حفاظت آن جنگل گماشت.

در کتب زیست محیطی آن جنگل نخستین منطقه حفاظت شده طبیعی در جهان و آن سربازان نخستین جنگلبانان و حافظان منابع طبیعی در جهان نامیده می شوند.

جالب است بدانید که در حال حاضر از عمر قدیمی ترین مناطق حفاظت شده اروپا و آمریکا حتی ۱۵۰ سال نمی گذرد و اساسا تفکر حفاظت از منابع طبیعی و محیط زیست در جهان غرب کمتر از ۴ دهه قدمت دارد و این درحالی است که از این واقعه نزدیک به ۲۵۰۰ سال می گذرد.